Izložbe Archive - Vagon Gallery

Spasilac

Isidora Branković — Wed, 11 Mar 2026 15:08:37 +0000

Spasiti. Termin za kojim u realinosti bespogovorno maštajući u dubokim krivudavim oblicima svijesti. Svaku noć pred spavanje ja mislim o njemu. Spasilac. Kakva zavodljiva riječ! Uvijek se po malo oznojim. Dok ženska figura spremna svjesna neuhvatljivo misleća postaje predmet duboke manipulacije divljaštva i silne potreba za zaštitom. Institucije su vječito u PMS-u. Nema šta drugo da bude. Da li je institucija neuračunljiva žena, ili emocionalno nestabilan muškarac prerušena u sistem ? Polako me izvlačiš iz sebe. Ti me štitiš. Prepoznaješ. Uvijek znaš šta je za mene najbolje. Da. Znaš ko sam, jer si ti – neutralan. Jer ja sam – naglašena. Ja sam višak, a ti pravilo. I to pravilo se širi kroz institucije, tekstove, jezike, sjećanja. Humor, ironija i autoironija ključni su alati u ovom radu.

Dio teksta: Isidora Branković

Ivana Ružić studentkinja je završne godine Intermedijalne umjetnosti na Akademije umjetnosti Univerziteta u Banjoj Luci i prošlogodišnja nagrađena studentkinja za najperspektivniji rad Galerije Vagon. Izlagala je na dve samostalne i na više grupnih izložbi.

The post Spasilac appeared first on Vagon Gallery.

Patience is a key

Isidora Branković — Wed, 11 Mar 2026 14:36:40 +0000

Božanstva čiji hram je nevidljiv, a vjernici neprestano obavljaju rituale bez saznanja o njegovom stvarnom prisustvu. Taj Bog nema ikonu i manifestaciju. Dobro, možda manifestaciju. Njegova egzistencija je postavljena na vjeri. Nesumnjivu potrebu da se vjeruje u njegovu moć. Zvuči kao fenomen poznat kao umjetnički uspjeh?! Nije transcendencija postignuća, već imanentnost sistema koji egzistira samo kroz svoje rituale. U tom smislu, vjera u uspjeh postaje epistemološki akt, koji je kao takav, neodvojiv od neznanja koje ona podrazumijeva. Neznanje koje nije greška, već uslov opstanka u polju umjetnosti. Jer, da bi se opstalo, neophodno je vjerovati u sistem čiji kriterijumi ostaju zatvoreni, nedokučivi, gotovo mitski. Dok sumnja neprestano ključa, ona opstaje u egzilu svijesti, kao složen i neophodan paradoks. Rituali koji okružuju auru poznatu kao umjetnički uspjeh — od selekcije, preko evaluacije, do priznanja — nisu samo formalni akti već performativni obredi kojima se reafirmiše pozicija vjernika u hijerarhiji svetosti. Umjetnica, pozivanjem posmatrača da bace čini, izlaže unutrašnju strukturu vjerovanja koja održava sistem. To je dijagnoza kolektivne religioznosti umjetničkog polja. Nada, u ovom kontekstu, ne biva optimistički impuls već fundamentalni ontološki uslov. Ona nije svjetlost na kraju tunela, već stanje bivstvovanja koje zadržava trajanje rituala. Ona je kao vjera, čije prisustvo se nikada ne potvrđuje, ali čije odsustvo je nezamislivo. U tom smislu, nada je neprekidna performansa vjerovanja i odbijanja da se vjeruje u odsustvo.

A ne. Idemo opet.

Dio teksta: Isidora Branković

Zorana Stevanović (1999) je završila osnovne i master studije na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Trenutno pohađa doktorske studije na istom fakultetu. Do sada je realizovala četiri samostalne izložbe. Performanse je izvodila u Beogradu i Banja Luci. Osim toga, učestvovala je na brojnim grupnim izložbama i rezidencijalnim programima u zemlji i inostranstvu.

Njena umjetnička praksa istražuje teme konzumerizma, emocionalne ograničenosti i individualne preosjetljivosti u savremenom društvu, koristeći različite medije i pristupe kako bi pristupila tenzijama između ličnog iskustva i šire društvene dinamike.

The post Patience is a key appeared first on Vagon Gallery.

Self-Portraits and Other Ruins

Isidora Branković — Wed, 11 Mar 2026 13:53:37 +0000

In Self-Portrait and Other Ruins, Ghazal Ramzani inscribes her body into a genealogical continuum of female memory, treating it as a living architecture where the sedimented traumas of exile, loss, and transgenerational resistance unfold. The film operates as a visually poetic, choreographed essay in which dance is not mere expression but an epistemological mechanism—a form of knowledge that functions beyond language.

The return to her ancestral home, the house of her childhood, is prompted by the loss of foundation—the death of her grandmother, a figure embodying homeland, earth. This return becomes an entry into the ruined topographies of memory. The home represents the bedrock of emotion, which we often forget to feel as we move—again and again. Self- Portrait and Other Ruins is an archaeological act! This is not about nostalgia. Dance!

Through the corridors of the family house, it is not the subject of identity that passes, but the bearer of unspoken and suppressed histories. Here, the archive is not a collection of objects but the vibration of movement—a porous boundary between the personal and the collective. Ghazal Ramzani, through choreography, destabilizes temporality. The past is not behind; it resides beneath the skin. Her body becomes a site of enacting a non-localized past—social specters that haunt the present. The dancer, eyes closed, does not perform memory; she inhabits it. In this space, movement becomes an act of possession but also of emancipation. For precisely where the languages of the state, patriarchy, and hegemony fail, the body speaks—as archive, as affect, as aphorism.

Self-Portrait and Other Ruins must also be viewed as a critique of representation. Ramzani rejects the spectacle of pain and the aestheticization of trauma. She establishes a kinetic politics of memory through a method where the past is not depicted but re-enacted through the body. Her work is a form of feminist intervention, wherein the genealogy of female working-class experience is not written through narrative but through rhythm, pause, silence, contact with the ground.

In the spirit of deconstructing postcolonial and exilic narratives, Self-Portrait and Other Ruins opens a space for contemplating memory not as a data archive but as a fragmentary body—a body fractured by history. This dance is not confined within a choreographic system; it occurs in liminal zones. As the audience enters the space, they step into a unique world of thoughts, memories, and identities that pull, erode, and stretch them. There is a strange dignity here. A heavy poetics. A rebirth.

It does not strive for wholeness but for points of rupture. Therefore—be silent and dance!

Text: Isidora Brankovic

Ghazal Ramzani is an Iranian, Berlin-based interdisciplinary artist, Kathak dancer, choreographer, facilitator, and researcher working at the intersection of decolonial practice and speculative choreography across stage and film. Her work investigates erased movement histories, develops counter-techniques grounded in marginalized genealogies, and cultivates collective authorship within embodied practice. She is the founder of Kathak Dance School Berlin and co-founder of Kalatva Collective, and collaborates internationally across artistic and academic contexts. Her debut dance film Self-Portrait and Other Ruins was selected for numerous international dance film festivals, including the Cannes Dance Film Festival and Multiplié Dance Film Festival in Trondheim. She has been an artist in residence at Alfred University (NY), received a research grant from the Ionian University (Greece), and her work has been supported by Spore Initiative, the Goethe-Institut, and the Kemmler Foundation. Ghazal holds an MFA in Contemporary Performative Arts (Gothenburg), a Diploma in Kathak (New Delhi), and a BA in Philosophy / Arts / Media.

Otvaranje

The post Self-Portraits and Other Ruins appeared first on Vagon Gallery.

Artist Talk – Veronika Podriadova i Ana Saut

Isidora Branković — Wed, 11 Mar 2026 13:33:29 +0000

Veronika Podriadova, kustosica izložbe, i umjetnica Ana Saut razgovarale su o procesu saradnje, kao i o Aninoj umjetničkoj praksi i temama koje oblikuju njen rad. Kroz razgovor su otvorile pitanja migracije, ličnih i kolektivnih sjećanja, te odnosa prema domu i djetinjstvu — motivima koji ujedno čine temelj izložbe The Home I Always Carry With Me.

Publika je imala priliku čuti kako se lična iskustva, uspomene i osjećaj pripadnosti pretaču u umjetnički rad, ali i kako se kroz umjetnost mogu istraživati složeni odnosi prema mjestima iz kojih dolazimo i koja nosimo sa sobom, bez obzira na to gdje se nalazimo.

Na kraju susreta Veronika i Ana priredile su i kratku, ali vrlo zanimljivu vježbu sjećanja. Kroz ovaj mali zajednički eksperiment publika je bila pozvana da se na trenutak vrati u vlastito djetinjstvo i prisjeti se detalja, mirisa, prostora i osjećaja koji oblikuju našu ličnu predstavu doma. Vježba je otvorila prostor za intimnu refleksiju, ali i za dijeljenje iskustava koja nas, uprkos različitim životnim putevima, često povezuju.

The post Artist Talk – Veronika Podriadova i Ana Saut appeared first on Vagon Gallery.

The home I always carry with me

Isidora Branković — Wed, 11 Mar 2026 13:16:00 +0000

Tokom zadnjih nekoliko godina, stvaralaštvo umetnice Anastasije Saut se razvija u kontekstu procesa emigracije – napuštanja rodnog mesta, gubljenja koncepta „doma” kao takvog, menjanja okolnosti i metoda lične borbe. U okviru svog umetničkog istraživanja, Ana zaključuje da se nostalgija može posmatrati kao fenomen u kojem se iz rana rađaju snaga i nežnost. Centralno delo ove izložbe i celokupnog Aninog projekta posvećenog psihološkom pojmu „unutrašnjeg deteta“ je ambijentalni rad The Gift to Inner Child. Slika tepiha potiče iz čuvene tradicije koja se zadržala u post-sovjetskom prostoru – kačenje tepiha na zidove kao znak relativnog bogatstva usred sveobuhvatnog siromaštva, što predstavlja oznaku pripadnosti višem sloju društva, a uistinu je samo varka. Ovaj, na prvi pogled čudni element sovjetske kulture za mlađe generacije je postao sekvenca sećanja na detinjstvo, kao deo beskrajne dečije fantazije pre spavanja koja je bila sposobna da izdvoji, izmašta likove životinja i magičnih stvorenja u ornamentu tepiha. Višemedijski rad The Gift to Inner Child predstavlja animaciju crteža u kojem umetnica prikazuje slike koje je primećivala, zamišljala u ovom ornamentu tokom svog detinjstva, kao i pobacane, polomljene, stare, pretežno jugoslovenske, igračke pronađene na pijaci u Beogradu. Elementi sećanja iz dve različite kulture se objedinjuju u glasu same umetnice koja peva uspavanku i time stvara transkulturni znak, obeležavajući opšte poznati motiv. Anastasija razvija ideju „drugog detinjstva“ u serijama Second Childhood i Timeless-Timelessness. Objekti-asamblaži uključuju predmete koje je umetnica slučajno pronašla, „uramljene“ u komade starog, suvog drveta koji podsećaju na sakralne tajne dečijeg univerzuma, pažljivo odabrane, sačuvane i kasnije zaboravljene sentimentalne priče. Prevazilaženje vremenskog jaza između detinjstva i odraslosti, kao i konačno ujedinjenje „unutrašnjeg deteta“ i „unutrašnjeg odraslog“ – na osnovu svega toga nastaje jedan od zadnjih projekata Call your Childhood. Koristeći spoj tehnologija i već skoro zaboravljenog oblika starog fiksnog telefona, Anastasija stvara interaktivnu instalaciju čiji je cilj da posmatrač pozove svoj sopstveni ili bilo koji drugi broj koji pamti iz vremena svog detinjstva. Ko će se javiti? Verovatno, najbolji period vašeg života. Zvučanje bezbrižnog postojanja. Cilj izložbe The Place I Always Carry With Me je da se, na osnovu sećanja na detinjstvo predstavljenih u radovima, kreira fantomski prostor dečije sobe ili sobe dečijih sećanja – nečega opšte poznatog svima, ali i ličnog za svakoga. Prostor u kojem se uspomene na detinjstvo ne pretvaraju u bolnu tugu za izgubljenim osećajem stalnosti i sigurnosti, već postaju oslonac traženja sigurnosti i samopouzdanja unutar sebe, a ne u spoljašnjim senzacijama. Budući da se detinjstvo obično smatra periodom nezaštićenosti i krhkosti, svojim projektom umetnica pruža mogućnost da tuga za proteklim vremenima, nestalim ljudima iz prošlosti i za domom kao takvim postane
podržavajuća snaga i da se stvori neki drugi univerzum u kojem možda niko od nas nikada nije napuštao taj dom.

Tekst: Veronika Podrjadova

Anastasija Saut
Rođena u Rigi, Letonija. Od 2024. godine živi u Beogradu. Interdisciplinarni pristup u Anastasijinoj umetničkoj praksi zasnovan je na njenom iskustvu kao psihologa i umetnice. Njen trenutni fokus je na multimedijalnim instalacijama koje uključuju stvaranje umetničkih objekata, slika, kolaža, grafika i video radova. Svoje obrazovanje umetnice i psihološkinje Anastasia objedinjuje tokom studija pri Moskovskom muzeju savremene umetnosti. Od 2010. godine počinje da se bavi umetničkim istraživanjima društveno značajnih tema. Učesnica je međunarodnih bijenala savremene umetnosti, brojnih samostalnih i grupnih izložbi u Evropi, Americi, Velikoj Britaniji i Rusiji i međunarodnih umetničkih rezidencija. Kreira umetničke kataloge i knjige umetnika.

Veronika Podrjadova
Rođena u Jekaterinburgu, Rusija. Od 2023. godine živi u Beogradu. Godine 2023. diplomirala je istoriju umetnosti na Uralskom Federalnom Univerzitetu. Tokom studija u Rusiji bila je kustoskinja brojnih izložbi i umetničkih projekata. Godine 2024. završila je master studije istorije umetnosti na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Trenutno pohađa doktorske studije na istom fakultetu i bavi se temom međunarodnih izložbenih razmena, kao i proučavanjem jugoslovenske konceptualne umetnosti. Saradnica je Muzeja savremene umetnosti u Beogradu.

Otvaranje Postavka

The post The home I always carry with me appeared first on Vagon Gallery.

Topografija dijaloga

Isidora Branković — Wed, 21 May 2025 14:27:18 +0000

Izložba realizovana u Galeriji Vagon predstavlja vizuelni presjek dosadašnje saradnje između Nihon University College of Art iz Tokija i Galerije Vagon iz Banje Luke. Kroz predstavljanje radova umjetnika iz Japana i Bosne i Hercegovine, publika je imala priliku da doživi rezultate jednog dugotrajnog i pažljivo građenog međunarodnog dijaloga.

Ova izložba ne prikazuje samo umjetničke radove – ona funkcioniše kao eksperimentalni prostor koji istražuje odnose, sličnosti i razlike između različitih kulturnih konteksta. Kroz inovativne pristupe prezentaciji i konceptualno promišljanje formata izložbe, ostvarena je dinamična i otvorena platforma za komunikaciju između umjetnika i publike.

Predstavljeni radovi odražavaju lične poetike, ali i zajedničke teme koje su se razvijale tokom višegodišnje saradnje. Eksperimentalna narav postavke omogućila je slobodu izraza i igru sa prostorom, medijima i značenjima, čime je dodatno naglašena autentičnost svakog pojedinačnog doprinosa.

Zahvaljujući inicijativi profesora Tets Ohnarija i Ryute Ilde, saradnja nije ostala samo na razmjeni radova, već se razvila u dublji proces zajedničkog stvaranja, razmjene znanja i međusobnog poštovanja.

Izložba svjedoči o tome kako umjetnost prevazilazi granice i kako eksperimentalni pristupi mogu otvoriti nove puteve razumijevanja i povezivanja.

The post Topografija dijaloga appeared first on Vagon Gallery.

Zvono: Dijalog, razmjena i susreti

Isidora Branković — Wed, 21 May 2025 12:39:19 +0000

Bili smo dio dinamične razmjene ideja i perspektiva u okviru događaja Zvono: dijalog, razmjena i susreti, koji je okupio umjetnike, kustose i studente u promišljanju savremene umjetnosti.

Kroz prezentaciju umjetničkih praksi i razgovore sa finalistkinjama i finalistima nagrade Zvono i analizu kustoskih koncepata, otvorili smo prostor za dublje razumijevanje procesa stvaranja, selekcije i kontekstualizacije umjetnosti danas.

Sa nama su bili: Vladimirka Velaga, Katarina Borojević, Tajana Dedić Starović, Kemil Bekteši, Vildana Hermann, Milena Jandrić i Adna Muslija

The post Zvono: Dijalog, razmjena i susreti appeared first on Vagon Gallery.

Confessional 2.0.

Isidora Branković — Wed, 21 May 2025 11:52:50 +0000

Confessional je diskurzivno-vizuelna platforma Alekse Jovanovića i Jelene Vojvodić koja istražuje odnose između umjetnosti, institucija i digitalne samorefleksije. Prva iteracija, Confessional 1.0, realizovana je u prostoru Flu_openLAB 2022. godine, kao prostor između lične ispovijesti i javne izloženosti, ukazujući na tenzije autentičnosti i reprezentacije u savremenom umjetničkom kontekstu.

Confessional 2.0 donosi novu fazu nelagode – hermetičnu ispovjedaonicu u kojoj kamera aktivno oblikuje percepciju. Umjetnik postaje i subjekat i objekat vlastite nesigurnosti, a čin govora dobija težinu posljedica. Projekat se ne prilagođava, već radikalizuje razlike između umjetničkog izraza i njegovog društvenog tumačenja, postavljajući ključno pitanje: da li svjedočimo trenutku istine ili učestvujemo u stalnom performativnom zataškavanju?

6. mart 2025.

The post Confessional 2.0. appeared first on Vagon Gallery.

Da li vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni ?

Isidora Branković — Wed, 21 May 2025 11:00:13 +0000

Otvaranje Postavka

UPUTSTVO: INFORMACIJE ZA KORISNIKE

Tijana Petrović

Da li Vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni?

Izložba Ane Stojković

Sadržaj ovog letka:

Naziv

Koncept i Pozadina

Šta su ovi lekovi i za šta se koriste?

Humor i Reparacija

Širi kontekst

Sadržaj izložbe i druge informacije

Reference

1. Naziv
Da li Vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni?

2. Koncept i pozadina
Kako se probiti na umetničkoj sceni?
Kako zamisliti alternativni način?
Zašto se treba probiti?
Koje „nuspojave“ prate uspešno probijanje?

Ovo su neka od pitanja kojima se Ana Stojković (in)direktno bavi kroz izložbu „Da li Vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni?“. Počevši od opsesivnog istraživanja sveprisutnog masovnog pozivanja na instant rešenja koja se nude kroz upotrebu raznih lekova i plastičnih identiteta koji nam otvaraju, Ana nastavlja ovu praksu u novi pristup i istraživanje. Povezuje temu sa krizom banalog (pitak, brutalno iskren) pitanja: „Da li Vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni?“, Ana koristi jezik farmaceutskih proizvoda i reklama, obećavajući rešenje, pre nego što je ono uvidljivo. Kroz praksu spekulacije ona nudi humorističku strategiju i umetničku opoziciju instant rešenje. Ovim nudi prostor kritike vrednosti koje su poželjne i prisutne u umetničkoj karijeri, a koje retko nalaze svoju kritiku u javnosti.

Opsesivno istraživanje medicinskih lekova i njihove opšte prisutne uloge u savremenom društvu, kao i u ličnom iskustvu, je tematika koja se proteže već godinama u praksi Ane Stojković.

Refleksija hemijskog sveta i medikamenata kao novog sakramenta se provibito reflektovalo kroz primene pejzaža. Ako se pejzaž razume kao kadar sopstvenog sveta, Ana prikazuje taj svet kao prostranstva dnevnog horora koji se prostire kao permanentnost, ostavljajući posmatrača nemoćnim i efemernim. Već se u ovoj praksi pojavljuje prisustvo satire i grotesknog izraza uzvišenom stanju duha (kako se pojavljuje kroz istoriju umetnosti), već na shvatanju vrednosti koje postaju veće od nas. Efekat ovakvih crteža je istonirane osetljivosti da li unutrašnji red može izvesne reparacije nije u našim rukama.

Lekovi su, pre svega, aparati farmaceutskog režima, bliži konceptu dispozitiva (Fuko) nego koncepte šeme moćnih ekonomskih interesa, kao se opšte kritikuje. Lekovi služe kao ključno mesto transformacije perspektive koja karakteriše medikalizaciju, pomerajući pogled na zdravlje, prirodu i identitet sa kategoričkog na dimenzijalni okvir (Collin, 2016). Ovo znači da je fokus pomeren sa lociranja prisutnosti abnormalnih događaja na postavljanje takvih događaja na beskrajni kontinuum. S obzirom na konkretnost lekova koji nisu nužno prisutni u identitetu na plastičnost identiteta koji ga autorizuje, lekovi ubacuju diskurs u produkciji savremenog društva iskustava, delako izvan medicinske sfere.

3. Šta su lekovi i za šta se koriste?
Serija lekova fiktivne farmaceutske kompanije Had a Sister u svom dosadašnjem katalogu ima devet glavne kategorije medikamenata:

Lekovi za lakše podnošenje umetničke scene;

Lekovi za uspešno probijanje na umetničkoj sceni;

Ovi lekovi se dalje mogu klasifikovati na sledeći način:

Lekovi za lakše podnošenje umetničke scene;

Lekovi za opstanak na umetničkoj sceni;

Lekovi koji sprečavaju pojavu negativnih nuspojava pri prisustvu na umetničkoj sceni;

Lekovi za teorijsko, filozofsko i diskurzivno razumevanje potrebne za pristup aktuelnoj umetničkoj sceni.

4. Humor i Reparacija
Kako reći ono što svi znaju, ali niko neće da kaže?

Jedan način kritikovanja aktuelne situacije jeste oslanjanje na humor i grotesku, posebno ukoliko su teme lične i kompleksne. Humor je, osim što je najčešće pristupačan i delotvoran oblik kritike, strategija prepoznavanja i uspostavljanja kontakta sa publikom.

U ovom slučaju, publika je grupa umetnika i umetničkih profesionalaca, umetničkih studenata, i drugih koji se susreću sa sličnim izazovima, pitanjima i kontradiktornostima u sopstvenom umetničkom radu. Humor nudi prostor da se osetljive i ponekad bolne teme učine prihvatljivijim za razmatran

Unutar ovog šireg konteksta, trajektorija prakse Ane Stojković dodaje još jedan pogled na problematizovanje i ironizaciju uloge koju farmaceutska industrija ima, ili koja se može zamisliti da postoji.

6. Sadržaj izložbe i druge informacije
Preko 40 lekova

Video – reklama koja promoviše ove fiktivne komercijalne proizvode

Performans Ane Stojković

7. Reference
“The Confession of the Flesh” (1977) interview. In Power/Knowledge Selected Interviews and Other Writings (ed. Colin Gordon), 1980: pp. 194–228.

Collin J. On social plasticity: the transformative power of pharmaceuticals on health, nature and identity. Social Health Illn. 2016 Jan;38(1):73-89. doi: 10.1111/1467-9566.12342. Epub 2015 Sep

Althusser L. Idéologie et appareils idéologique d'État (notes pour une recherche). La Pensée. 1979 : 69.

Kant, I. The Critique of Judgement. Macmillan, 1892.

Wyse, D. Jesus Had a Sister Productions. 1996. Web: https://danawyse.com/jesushadasisterproductions/ accessed: 27.11.2023. at 20:05

Hirst, D. The Complete Medicine Cabinets, exh. cat., New York, L&M Arts, 2010 (illustrated in colour, p. 178).

8. Kolaboratori na projektu
Ovaj projekat je ostvaren uz pomoć više ljudi.

Ivan Mihailović – naracija video reklame

Ivanja Todorović – glavni protagonista video reklame

Jovana Trifljeuskо – kustoskinja u video reklami

Aleksandar Jovanović – kamera

Luka Zlatanov – asistent kamere

Dimitrije Popović – produkcija i video montaža

The post Da li vam je muka od probijanja na umetničkoj sceni ? appeared first on Vagon Gallery.

To si ti. Šta vidiš ?

Isidora Branković — Mon, 10 Mar 2025 14:45:52 +0000

Svaka refleksija je već interpretacija, filtrirana kroz ideološke matrice, kulturne kodove i lične zablude. Šta zaista vidimo ? Vizelno-zvučna izvedba To si ti. Šta vidiš? dekonstruira akt percepcije, usmjeravajući ga izvan domena vizuelnog i prebacujući težište na slušanje – ne samo kao fizički čin, već kao epistemološku, političku i egzistencijalnu strategiju. Gledanje je često pasivno, zasićeno unaprijed zadatim značenjima, ali slušanje je uvijek radikalno: ono zahtijeva prisustvo, susret, odgovornost. To si ti. Šta vidiš? čini eksperiment izdržljivosti vlastite autentičnosti pred refleksijama sistema publike. Glas postaje instrument otpora, tekst pulsira između manifesta, dok se misao fragmentira i rekombinuje u prostorima između zvuka i simbola.Kroz ritmičku tenziju i konceptualnu razgradnju društvenih normi, To si ti. Šta vidiš? razmatra pitanja kontrole, internalizovanih hijerarhija i kolektivnog pristanka
na narative moći. Ko nam govori šta vidimo? Ko nam je odredio ko smo? I, još važnije, ko je propisao granice onoga što možemo biti? U vremenu kada je slika oružje manipulacije, a identitet tržišna valuta, To si ti. Šta vidiš? poziva na radikalnu introspekciju. Ne onu koja se zadovoljava površinom, već onu koja insistira na sirovoj istini.

Isidora Branković o Vizuelno-zvučnoj izvedbi To si ti. Šta vidiš?

Tijana Ševo rođena je u Banjoj Luci, odrasta i školuje se u Prijedoru. Na muzičkoj sceni aktivno djeluje od 2000. godine kao članica kolektiva BETON, organizujući događaje u Prijedoru posvećene elektronskoj muzici sarađujući sa DJ umjetnicima iz regiona. Strast prema gramofonskim pločama oblikuje njen muzički identitet. Godine 2017. pokreće ILLUMINATIONS – serijal događaja u DKC Incel, gdje spaja DJ-ing, vizuelnu umjetnost i aktivizam. Uključuje lokalne umjetnike i kroz angažman u zajednici doprinosi razvoju alternativne kulture u Banjoj Luci. Od 2020. organizuje Graffiti Jam u saradnji sa UG UNSA GETO i Helsinškim parlamentom građana, okupljajući umjetnike iz cijele Bosne i Hercegovine. Paralelno, vodi DJ radionice u Omladinskom centru Zdravo da ste, edukujući mlade o gramofonskim pločama i kreiranju atmosfere kroz muziku. Ulazi u produkciju i videografiju, te sa Daliborom Danilovićem pokreće ESCAPE podcast, snimajući 9 epizoda s lokalnim DJ-evima i likovnim umjetnicima. Organizuje Trgovinil – berze gramofonskih ploča, dodatno jačajući muzičku zajednicu. Uz muzički i organizatorski rad, posvećuje se pisanju psihologiju, identitet i savremene fenomene. Vizuelno-zvučna izvedba To si ti. Šta vidiš? Ulazi u šire polje interdisciplinarnog pristupa i umjetničkoj diverziji.

12. februar 2024.

The post To si ti. Šta vidiš ? appeared first on Vagon Gallery.